Klik hier voor de prachtige fotoreportage van Dacarduck
Net even met de kids gebeld, vanuit de auto. We rijden nu richting Banjul, en komen daar naar alle waarschijnlijkheid vanavond aan. We moeten kennelijk een overtocht met de boot maken?! wisten wij niks van. Alors, we zien wel. Nu maar hopen dat het hotel al geboekt is, anders moeten we weer uren wachten.. Een ander teamlid nog 300 kilometer lang gesleept, maar toch nog kunnen repareren. We komen dus als het goed is met de hele groep heelhuids aan! ook het eendje doet het super. Gisteren was een rustdag voor ons, in Dakar, lekker over het strand gecrosst. Daarbij is team 1138 in het water beland, en we hebben 'm net op tijd eruit kunnen trekken! De luxe was overweldigend, we hebben lekker uitgerust. En dan op naar de echte eindbestemming! Morgen de auto afgeven, en morgenavond in 't vliegtuig naar huis.. bizar! Volgends de kids was het achteraf best wel uit te houden. Was dus best te doen.
De kinderen hier zijn in ieder geval erg opdringerig. 'Donne moi un cado' roepen ze naar ons als we voorbij komen. Maar, geef je er 1 een cadeau, dan vallen ze praktisch je auto aan! ook als we stilstaan dus de ramen dicht, hoe warm het ook is. Al onze cadeaus zijn nu op.
20:00
Waar blijft die pond! We willen douchen.. vandaag weer enorm warm, we kunnen wel wat Hollandse kou gebruiken! Al blijkt het volgens de kids nu in Nederland ongewoon warm te zijn... fijn. Dat is wel iets dat ons tegenvalt, ook bij de grensovergang naar Senegal stonden we te wachten en te wachten.. dankzij Daans vloeiende *kuch* frans, maar meer nog zijn zakelijke vermogens zijn we uiteindelijk de grens over gekomen.. met veel lichtere zakken weliswaar.
We zijn in Dakar!!!! gereden tot nu toe 8865 km
Onderstaand verslag van audiquattrotrio
Wat een genot, dat bed in de bungalow op camping Zebrabar. Alle 3 heerlijk en vast geslapen. We worden alleen bruut gewekt door harde mokerslagen in de verte. Het is Daan, die met de hulp van een paar locals de ‘operatie draagarm’ voltooit. We gaan even kijken en zien hoe ze de inmiddels rechtgeslagen draagarm weer dichtlassen en tot slot weer monteren op de 2CV. Zo, die is weer klaar voor vertrek! Daan glimt helemaal.
Net als de rest nemen we het ervan; eerst uitgebreid douchen, dan lekker ontbijten met koffie en stokbrood en met hernieuwde wandelen we nog wat over de camping. Zebrabar ligt op een soort schiereiland, echt heel mooi. Het beklimmen van de uitzichttoren op het restaurant is zeer de moeite waard: het panorama is adembenemend. Onze gids, John, meldt vervolgens dat we moeten wachten op de douane voor we kunnen vertrekken; die zullen ons weer escorteren.
Om 14:00u is de douanier gearriveerd en vertrekken we naar Dakar. We zien Senegal voor het eerst bij daglicht vanuit de auto: wat een prachtig land! Het verschil met Mauritanië is groot; op meerdere vlakken. Zo zijn de wegen goed, voorzien van witte strepen en overal staan verkeersborden langs de weg - en marktkraampjes. De vrouwen in de kramen zijn vrolijk en mooi gekleed en iedereen is bézig. Waar de mensen in Mauritanië over het algemeen de hele dag staan te staan (of zitten te zitten..), zijn de mensen hier allemaal “druk” met iets. Wij ervaren het als een verademing, al begrijpen we natuurlijk dat hier allerlei schrijnende economische en menselijke redenen aan ten grondslag liggen.
Op de eerste kruising vanaf de camping stoppen we; Bas neemt plaats op het dak van Q om plaats te maken voor de douanier, die vandaag met ons meerijdt. Nog geen kilometer verder worden we al aangehouden door de politie: Bas moet van het dak af. Hij stapt in bij Daan, in de Eend. Ook dat is anders dan in Mauritanië, waar de politie je alleen aanhoudt om te bedelen om ‘cadeaus’. Ze zullen daar nooit optreden of bekeuren. In Senegal zien we bijna geen paard en wagen op de rijweg. De mensen gebruiken de paden naast de weg, die zich rondom de baobab-bomen slingeren. Wat zijn die trouwens gaaf zeg, en grOOt!
In konvooi rijden we met zo’n 80km/u naar Dakar. Dan haalt Paul ons in op de motor en vertelt dat de sleepkabel van de Pajero is gebroken. We stoppen om op ze te wachten, maar binnen een paar minuten komen beide auto’s ons alweer voorbij gescheurd; de kabel is aan elkaar geknoopt en daarmee voorlopig gerepareerd. Dus rijden wij ook weer door, in de volle overtuiging dat we de Pajero met een paar kilometer wel weer in zullen halen. Maar bij de eerstvolgende kruising, waar we rechtsaf moeten: geen Pajero. We hopen maar dat zij op hun eigen houtje de goede kant op zijn gegaan en rijden door. Maar de douanier wordt nerveus; hij begint te bellen en schreeuwt in zijn GSM. Het zal allemaal wel..
Zo’n 50km voor Dakar roept de douanier ineens dat we rechtsaf moeten. Helaas net ná de afslag, dus we stoppen om te keren. Er staan allemaal fruitkraampjes langs de weg en onmiddellijk worden we belaagd door een heleboel dames die ons vers fruit aanbieden; heerlijk. Dan keren we en rijden een echte gatenweg op. Hmmm, ze hebben ze dus wel in Senegal, slechte wegen.. Het wordt alweer donker en we klikken de 4 resterende Bosch-lampen aan om de gaten zoveel mogelijk te omzeilen. Nog geen spoor van de Pajero. Na 15km over de gatenweg stuurt de douanier ons linksaf, een nog slechter zandpad op. Wij beginnen ons vertwijfeld af te vragen of we eigenlijk nog wel onderweg zijn naar Dakar. Dan wordt de douanier weer gebeld. Hij vertelt dat de Pajero verderop is opgevangen door onze gids, die met Harm en Norbert vooruitgereden was. Gelukkig; we zijn weer compleet. Het is een raar stel, deze Groningse Dukes.. Waarom nou niet gewoon even wachten op de rest, vragen wij ons hardop per bakkie af. Uit de bak klinkt hun reactie: “Er gaat niets boven Groningen!”. Wij zijn er wel klaar mee, dus Bas reageert geïrriteerd: “Dan moet je daar lekker blijven!”.
Een kwartier later rijden we het terrein van camping Lac Rose op. We hebben het gehaald! In het restaurant nemen we het ervan. Het eten smaakt prima en er zijn flessen bier in overvloed. Een paar gasten neemt na het eten een duik in het zwembad en tot diep in de nacht vieren we dat we in 20 dagen Dakar bereikt hebben. Na een uitgebreid feestje gaan we lekker slapen; weer een heerlijk bed in een bungalow op het terrein. Nu eerst even rust, en dan door naar Banjul, Gambia
Het team audiquattrotrio kan e-mailen en Daan en Caroline rijden samen met dit team. In dit verslag van dit team komt de eend ook voor
Dag 19 - Naar Zebrabar, Senegal [Slot dag 18*] Als we na het eten terugkomen in Auberge Sahara is er nog geen teken van de extreme groep. Rond 22:00u arriveert wel Arthur, die vooruitgereden is met één van de teamleden van de Lada Niva (de ander rijdt met de extreme groep mee) en de gids. De Lada is dus achtergebleven in Tidjikja en het plan is om deze, met inmiddels in Nederland bestelde onderdelen, te repareren zodat ook dit team de Challenge kan volbrengen, samen met een volgende groep.
Om 1:00u is de groep nog steeds niet binnen, maar Arthur moet weg: de groep die een week na ons vertrokken is uit Amsterdam staat inmiddels in Nouadibou klaar om de extreme route te gaan rijden, en ook zij moeten natuurlijk begeleidt worden. De gids is al eerder op de avond teruggereden in Arthurs’ auto, dus hij leent een Ford en verdwijnt in de gitzwarte nacht.
Om 1:30u komen eindelijk ‘onze’ extreemgangers eindelijk aan. Ze zijn doodmoe en het wordt eens te meer duidelijk hoe de zware woestijnroute aan zijn naam komt: het is een extreme uitputtingsslag geweest. Wij hebben opnieuw een goed gevoel over ons besluit om vanaf Atar ons eigen plan te trekken. Na nog een Kongolees biertje gaat iedereen snel naar bed voor een paar uurtjes broodnodige rust.
[Start dag 19] Net voor 9:00u vertrekken we, nog wat gammel van de korte nacht. We rijden door Nouakchott heen en maken vervolgens lekker vaart, op naar de grens. Na zo'n 135 km krijgt de Daihatsu Rocky panne; een kapotte koppakking. De Dukes of Desert in de oranje Mitsubishi Pajero (1145) nemen de Daihatsu op sleeptouw en we rijden door richting Rosso. Onderweg passeren we steeds meer controleposten, waar telkens naar hetzelfde gevraagd wordt: een uittrekstel van je persoonsgegevens en “des cadeaux” (t-shirts e.d.). Bij Rosso leidt de gids ons rechts van de weg af, een stuivend zandpad op van 80km lang, dwars door een prachtig waterrijk gebied. We zien wilde zwijnen, flamingo’s en nog veel meer exotische flora en fauna - geweldig. Helaas is er niet veel tijd om te stoppen en we veroorzaken zoveel stuifzand dat we geen goede foto’s kunnen maken.
Als we bij een controlepost aan de rand van het natuurpark stoppen om de €10 entree te betalen, wijst Bart ons op een lekkage; het is de radiateur. Deze heeft de laatste dagen al vaker problemen gegeven, maar gewoon bijvullen blijkt nu niet meer afdoende; de koelvloeistof sijpelt naar buiten. We gooien een busje chemische rotzooi erin in de hoop het lekken te stoppen en gelukkig werkt dit. We vullen het koelsysteem bij en rijden verder het natuurpark in. Het zandpad is niet alleen extreem stoffig, maar ook verraderlijk; er zitten gemene gaten in en Paul ervaart dit eerstehands als hij er met de motor eentje vol meepakt. Gelukkig loopt het allemaal goed af. We rijden verder maar hebben meteen weer pech: de blauwe Eend Dacarduck, die met de gids voorop rijdt, knalt hard in een greppel en het hele konvooi houdt weer halt. De draagarm linksvoor staat krom en het wiel loopt zwaar aan. Met een paar krikken, een spanband en wat welgemikte klappen met de hamer lijkt het wel weer te gaan; het wiel staat nog mega scheef maar loopt in elk geval niet meer aan dus we kunnen verder.
Om 18:00u bereiken we de grens tussen Mauritanië en Senegal en begint het inmiddels bekende gehannes weer: papieren, geld, paspoort, rij- en kentekenbewijzen - alles moet eraan te pas komen. Een beetje onderhandelen met oude GSM’s, tassen, pennen en andere prullaria helpt. Het in Mauritanië achterlaten van Mike's 2CV wordt contant afgekocht, terwijl de andere auto’s in een lange rij wachten tot alles geregeld is. Om 19:30u mogen we verder en steken de rivier over; aan de andere kant van de brug begint Senegal. Ook daar weer het nodige oponthoud, want auto’s ouder dan 5 jaar mogen officieel het land niet in en dat is in onze groep natuurlijk lichtelijk problematisch. Ook moet iedereen weer een nieuwe verzekering afsluiten en ondanks dat de dame achter het bureautje snel schrijft, doet ze over 13 formulieren toch zomaar een uur. Ondertussen wisselen we geld en warmen buiten op het parkeerterrein instant diners en gehaktballen op. Ook wordt er flink gebeld en ge-sms’t, want er is weer bereik.
Uiteindelijk rijdt het konvooi om 22:00u verder; onder politiebegeleiding. Dit zal in Senegal steeds het geval zijn. Je mag hier namelijk geen auto’s in- of verkopen en de politie ziet hier streng op toe. Zij zullen ons daarom tot aan de grens met Gambia continue escorteren. We rijden allemaal braaf achter de politieauto aan naar de Zebrabar, een camping op zo’n 20km voorbij St-Louis met een bar, restaurant en bungalows. Eenmaal aangekomen krijgen we een heerlijk bord eten en een fles lokaal bier voorgezet. Direct na het eten worden de benodigde spullen bij elkaar gezocht om de dacarduck eend te opereren. In no time ligt de draagarm op de grond en Bas pakt een slijptol om de arm open te leggen en het probleem te verhelpen. Dat lukt prima en na deze succesvolle operatie is het bedtijd. Wij hebben een 3-persoons bungalow gehuurd en liggen dus allemaal lekker in ons eigen bed, voorzien van kussen en klamboe. Lekker slapen nu, morgen verder naar Dakar.
Stonden al 1,5 uur bij de grens van Mauritanië, wat een zeikland. En weer hetzelfde om Senegal in te gaan. ?@#$?(censuur jvr) en ze moeten overal geld hebben en een cadeau. Draagarm eend is heel krom door gat in de weg(ik vloog er vol in). Nu eindelijk onderweg naar overnachting met politiebegeleiding(vanwege de oude barrels). Kunnen niet hard rijden ivm de kapotte eend, maar we komen wel op de geplande plek vanavond. Groet D+C
Hallo iedereen thuis! We laten weer is van ons horen. Dat gaat toch wat moeilijker hier. We bevinden ons nu in Mauritanië, in de hoofdstad. Dus niet in Dakar, als het overgrote deel van de groep. Helaas! Er is iets vreselijk verkeerd gegaan bij de organisatie, waardoor niet is gemeld dat de Extreme (door de Sahara) langer was dan gepland. Daardoor hebben we het feestje 2 dagen terug in Dakar gemist.. jammer. Maar, we hebben onze tijd nuttig besteed! Vandaag hebben we ons poepbruine kleurtje een tintje donkerder gemaakt op het strand, en ook heerlijk in de zee gezwommen. Dit moet wel gezegd worden: we knarsen nog steeds van dat Saharazand.. waar is de Zwitsall-lotion?! Het weer is geweldig, heerlijk warm, stralend zonnetje. Water drinken is wel een must, zeker als je Daans stoelgang hebt moet je goed smeren!!! :) Verder is alles nog goed, het eendje loopt nog steeds! (niet gesmeerd, maar ze maakt nog steeds een vooruitgerichte beweging en daar gaat het om). Geweldig om te zien dat we zoveel berichtjes krijgen van mensen die met ons meeleven! We zijn erg blij met al jullie gelukwensen.
Welnu, door de vertraging in de Sahara zijn we nu nog zo'n 800 kilometer verwijderd van EIND-eindbestemming Banjul, waar ons eendje onder de hamer gaat, en dat is dan nog een paar dagen reizen. We zullen dan ook helaas niet op vrijdag al huiswaarts keren (de kinderen waren diepbedroefd.... de oppassers durfden dat niet te zeggen) maar pas op zondagavond (en dan zijn we maandagochtend thuis). Wee o wee! Maar, dit betekend dus wel dat jullie nog een paar dagen langer allemaal lieve berichtjes kunnen sturen, zonder dat je voor gek staat.
Wij gaan hier nog even genieten in ons hotelletje, dan lekker slapen en naar Banjul kachelen morgen, met frisse moed en zand in de bilspleet! Groeten, de -voor nog een wat langere tijd- Challengers
Zeer veel foto's zijn via dit team binnengekomen.
Klik hier om ze te bekijken
Vandaag ploeteren we dus voor de tweede dag door de woestijn, op weg naar -in eerste instantie- Ben Amira. Na een fijne koele nacht reden de 8 auto’s (16 man) en 3 motoren vanmorgen om 8:00u weg uit het nachtkamp. We dachten toch al wel het een en ander aan zandduinen gehad te hebben maar joh: er zijn er nog veel meer! En dan ook nog een stuk groter, hoger en zanderiger. In de Quattro is het wel prachtig hoor; een soort snowboarden op het zand. En ook in de dikke duinen vliegt Q over het zand; het lijkt wel of de auto ervoor gemaakt is. We hebben dan ook weer veel mooie foto’s die we uiteraard z.s.m. zullen plaatsen.
De Eendjes (2 stuks) hebben het zwaar, en niet zo'n beetje ook. Aan de teams die na ons komen en overwegen om met een Eend of een andere, ‘normale’ personenauto deze route te gaan rijden: DOE HET NIET! De Audi Quattro lijkt ons, naast de echte 4x4’s, de enige auto die deze route aankan. Maar dan wel samen met een of meerdere 4x4’s, want deze brute terreinvreters heb je absoluut nodig om je vlot te trekken als je vast komt te zitten. Iets wat ons in de Quattro tot nu toe gelukkig slechts een keer gebeurd is. Dus diegenen die de extreme route willen rijden: zorg voor een solide 4x4 met goede vering, een “dik" bakkie (normaal wattage is niet voldoende tussen de duinen) en neem een satelliettelefoon mee!
De alternatieve route via de spoorlijn sloopt alles. De Eenden hebben geleden; op een stuk hebben zij vandaag binnen een paar kilometer drie banden lekgereden. Maar ook Q heeft het te verduren gehad; de bodemplaat is vernacheld en we zijn de beschermplaat van de uitlaat verloren. Pascal, die de Eend van Mike bestuurt, kon goed de gang erin houden omdat deze Eend nauwelijks meer gewicht meetorst. Maar het chassis wordt met de minuut krommer. Wij kunnen in de Quattro in de 1e en 2e versnelling met 4000+ toeren het tempo erin houden en vliegen over de zandpiste. Af en toe het sper vastzetten voor meer grip en na de zandstukken even rustig aan om de motor te ontzien en af te laten koelen. De 4x4’s functioneren weer heel anders: waar wij met Q in het mulle zand juist de snelheid erin houden ploegen zij in lage gearing door het zand. Al met al zijn er dus grote verschillen onderling en snel gaat het dan ook absoluut niet; om 11:45u hebben we slecht 75km afgelegd - en dat op een teller die ook wielspin als afstand meetelt. Maar het motto is en blijft: samen uit, samen thuis.
De Sahara eist zijn tol. Toen we vanmiddag stopten omdat de Lada Niva een moer van de stuurinrichting was verloren, hoorden we onze linkerachterband sissen; de eerste lekke band. Onze bodemplaat wordt steeds kleiner en ‘gladder’ door het schuren van het zand. De motorrijder op de DR-BIG (team 1148) is twee keer ‘licht’ gevallen, maar is hier gelukkig ongeschonden uitgekomen. Ook kwamen we de achtergelaten vouwwagen van een van de teams die ons voorgegaan zijn tegen. En als klap op de vuurpijl kwamen drie van de 4x4’s nét naast het spoor vast te zitten in het zand terwijl er (uiteraard) net een trein aan kwam. Maar ook dit liep goed af; iedereen was op tijd weer los.
In Ben Amira, waar we eigenlijk vannacht hadden zullen overnachten, hebben we een lange stop gemaakt om weer op de twee Eendjes te wachten. Een mooie plek met vrolijke, lieve mensen waar we, voornamelijk in het Frans en soms met handen en voeten, mee gesproken hebben. We begrepen van de dorpsoudste dat de andere groep, waarvan wij dus dachten dat ze achter ons zaten, drie uur voor ons hier langs was gekomen, dus toen de 2CV’s waren aangesloten zijn we weer verder gereden.
Toen vanavond net na zessen de schemering inviel hebben we, 50km voor Choum, weer bivak opgezet want meerdere teams willen perse niet in het donker rijden. Het kamp voor vanavond is wederom midden in de Sahara, op coördinaten N21.14.153 W013.28.774. Snel de tent opgezet en daarna een lekker potje gekookt. En toen brak er een gedenkwaardig moment aan: met z’n allen hebben we met gemengde gevoelens afscheid genomen van de Eend van Mike. Deze kan echt niet meer verder. Pascal heeft vandaag werkelijk ontzettend z’n best gedaan en de 2CV nog de hele dag door de woestijn gesleurd, maar zelfs een bodybuilder krijgt het stuurwiel nu niet meer gedraaid; de Eend is compleet naar links doorgezakt en er is niet meer mee te rijden. Dus het oranje Eendje blijft hier achter.. het R.I.P.-bordje is al gemaakt. De benzine, claxon, motorkap en de wielen worden hergebruikt. De voorklep gaat – op het dak van de Patrol – mee als aandenken.
En zo komt een wederom lange dag ten einde en zit ik, op de passagiersstoel van de gesneuvelde Eend, naast Q in deze oneindige zandvlakte dit bericht te typen. Eerder vanavond hebben we in een kringgesprek de dag doorgenomen en het plan voor morgen gemaakt. Via de satelliettelefoon hoorden we van Arthur (ADC organisatie – red.) dat de andere groep inmiddels Atar heeft bereikt en morgen een rustdag neemt. Wij vertrekken morgenochtend om 7:00u. Eerst benzine inslaan in Choum en dan vervolgen wij onze weg(?) naar Atar, waar we hopelijk in de loop van de middag aan zullen komen. Daar wordt vervolgens in overleg met elkaar en de organisatie bepaald welke teams verder gaan op de Extreme Route en wie er af zullen slaan, terug naar de kust. Wat wij doen? Wij weten het nog niet..
Dag 14 vrijdag 17 november, 19:00We zijn er weer! Althans, we zijn er altijd geweest, maar we kunnen eindelijk weer van ons laten horen. Voor degenen die het rooster van de Dakarchallenge niet hebben bekeken: deze afgelopen dagen zaten we in de Saharawoestijn! Jezus wat een groot strand.. haha. We bevinden ons nu op een camping in Attar, in Mauritanie, wat meer het binnenland in. Wij avonturiers hadden ons natuurlijk opgegeven voor de Extreme, wat een bijzonder zware rit door de woestijn inhield. Met het eendje over die zandhopen, dat was nog een behoorlijke klus. We zijn ook een aantal keren vastgelopen, maar er gelukkig ook weer úitgekomen, met dank aan Daans spierballen en Carolines vederlichte lijfje achter het stuur. Onderweg hebben we echte Afrikaanse dingen gezien! Zoals: Afrikaanse dorpjes (lees: man in jurk, vrouw in jurk, kind in jurk... dromedaris in jurk), dromedarissen, zwarte mensen en... zand! Helaas ook wel mindere dingen, vooral veel uitgehonderde dieren, van die zielige hondjes bijvoorbeeld, dat zet je toch weer met beide benen op de grond. De afgelopen dagen, met de Extreme, hebben toch behoorlijk wat van ons eendje gevraagd. We hebben dus besloten om niet meer verder te gaan met de Extreme, die morgen weer door de woestijn gaat, maar lekker op de weg te blijven, dat is al Challenge genoeg! We hebben er toch geen spijt van dat we de Extreme hebben gedaan voor dit stuk, want het waren echt de mooiste belevingen om je karretje uit het zand te duwen of al dat stof in je gezicht te krijgen.. onbetaalbaar.
Vanavond ook weer met de kids gebeld, die waren natuurlijk benieuwd of we de tocht hadden overleefd, aangezien we maar niks van ons lieten horen. De verbinding is al van wat mindere kwaliteit, maar we verstaan elkaar nog! We weten niet hoe dat de komende dagen wordt, maar we doen ons best. Groetjes voor iedereen thuis en for the record: de videobeelden worden echt enorm gaaf! Daan en Caroline
De dacarducks zitten ergens in de woestijn waar geen GSM/SMS/internet verbinding is. Fleur heeft sinds maandag geen contact meer gehad. Dit geldt ook voor de 2 andere teams met wie de ducks samen rijden. Geen nieuws is goed nieuws!!
1:00 in de ochtend. Zitten nu eindelijk in Layoune! Zijn net in een hotelletje gegaan. Vandaag (of moeten we zeggen gisteren) hebben we weer behoorlijk veel wind gehad, wat weer resulteerde in zandstormen en privé-Saharawoestijnen in de auto... wel goede scrub voor de voeten trouwens. Gelukkig hadden we onze ultra mondzakdoeken bij ons, natuurlijk met een hippe print, dus we hoefden in ieder geval niet létterlijk zand te happen. Hier aan de kust is de storm wel wat meer gaan liggen. Vandaag zijn we begonnen met onze malariapillen, aangezien we over een paar dagen het gebied binnengaan. Al hebben we weinig last van muggen met deze windstoten..
17:00 Zooooo de laatste kilometertjes naar Dakhla! Caroline heeft voor dit feestelijk gebeuren plaatsgenomen op de bestuurdersstoel, zodat ik (Daan) even kan vertellen hoe het vandaag allemaal is gegaan. Het is nu steeds warmer aan het worden, maar we hebben gelukkig even geen last gehad van zandstormen. We hebben al gehoord van andere teams dat hun auto's jammer genoeg niet eens over zandheuveltjes op de weg kwamen.. dat belooft wat! Vanavond ga ik nog even een voorwiellagertje vervangen, want die gonst een beetje.. we willen natuurlijk dat ons eendje als een treintje loopt! Ben hierdoor wel een ervaring rijker: heb de lager op een marokkaanse sloop gekocht.. need I say more..! Als we straks in Dakhla zijn gaan we weer lekker bellen met de kids, in de grote steden is onze ervaring dat de verbinding uitstekend is, alsof je in hetzelfde land zit en niet op verschillende continenten. Dat was het weer voor vandaag! Het valt ons enorm mee hoe vermoeiend het is om zo lang in de auto te zitten elke dag, we durven zelfs te zeggen dat dat ritje Zuid-Frankrijk elke zomervakantie in een deluxe Espace meer van je vergt dan de 6000 kilometer (officieel, want wij hebben er natuurlijk met onze fratsen al heel wat meer op zitten) die we in ons barreltje af hebben gelegd! Dus mensen: jullie kunnen dit ook!
De challengers
Dag 8 zaterdag 11 november, 16:00Zo, alweer bijna een dag erop. We rijden nu in de buurt van Tan Tan, maar voor vandaag zijn we nog niet klaar! We gaan nog een stukje landinwaarts. Vandaag voor het eerst een echte zandstorm meegemaakt! Behoorlijk spannend, maar nu hebben we helemaal een avontuurlijk gevoel. Dat, en een zanderig gevoel... maar we zijn er wel goed doorheen gekomen! We hebben wel even de uitlaat vast moeten lassen, maar verder rijden wij en de andere teams nog prima! We proberen zoveel mogelijk te filmen en foto's te maken, voor straks thuis. Dat wordt heel het weekend filmpjes kijken als het zo door gaat! Maar het zijn prachtige beelden. Jammer dat we ze niet via sms naar huis kunnen sturen. Vanmiddag hebben we heerlijk sardientjes uit blik gegeten: een echte aanrader om mee te nemen mensen! Blijft ook gewoon lekker goed, dus ondanks de warme temperatuur weer vandaag (zo'n dertig graden) heerlijke lunch gehad. Benieuwd naar vanavond! We gaan waarschijnlijk weer kamperen, dat bevalt toch goed, al kunnen sommige reisgenoten niet met hun tent opschieten.. rots is hard he?
Groetjes voor het thuisfront, Daan, Caroline en medechallengers
Dag 7 vrijdagochtend 10-11-2006 Zijn vanmorgen vertrokken uit Quarzazate (marokko) richting Foum Zguid en dan via de Parijs-Dakar route richting kust. Het is heel nat hier, veel stukken weg zijn door de modder overstroomd. Via Google Earth zien waar Daan en Carolien zijn?
Fly in google earth naar "Ouarzazate, Morocco" of "Foum Zguid, Tata Morocco"
vrijdag 10 november 18:00
Nou, de tent staat. Het is weer behoorlijk fris in de avond, maar vandaag overdag was het heerlijk weer. We zijn weer goed bij op schema, dus we zijn ook op tijd in Dakla. Van de kids vernamen we gisteravond dat team 1117 hun auto had zien uitbranden in Marrakesh! Heel gaaf dat we zo op de hoogte gehouden kunnen worden door het thuisfront, dat leest namelijk trouw de smsberichtjes van álle teams! jaja! En natuurlijk wensen we team 17 veel succes en hopen dat ze door kunnen. Vanavond wordt het weer pasta, we voelen ons hier al helemaal thuis.
Vandaag weer door woesternij gereden, ook weer wat gevaarlijke rivierbeddingen moeten oversteken maar het lukte allemaal prima. We wilden perse een stukje Parijs-Dakar route rijden (om even te voelen hoe het is), en zijn behoorlijk van de route afgeweken om dat te doen. Behoorlijk wil dan ook zeggen: we lopen nu 800 km achter op de rest.. oeps. Maar, niet getreurd, binnenkort is er een rustdag, dus dat wordt dan voor ons de kans om weer bij te komen bij de rest. We zijn inmiddels wel weer op de verharde weg, dus nu kunnen we nog wat kilometers maken. De tent gisteren was erg koud, het is nu overdag wel zo'n 30 graden, maar 's nachts koelt het ( a la woestijn ) af tot.. bibbertemperatuur. Maar we houden vol! We rijden nu naar Er Rachidia, en zien wel hoe ver we komen!
Dinsdagavond hebben we weer lekker een hotelletje gepakt in Fes(Marokko), en vandaag (woensdag) weer met frisse moed gaan rijden. Was behoorlijk koud buiten, maar dat maakte niets uit: wat een ervaringen weer! We rijden nog steeds met team 16 en 22, vandaag reden de auto's gelukkig soepel en hadden we geen problemen. Regelmatig wat lollie's uit de auto gegooid bij het passeren van een dorpje, al zullen we een andere tactiek moeten gaan bedenken want ook al een paar keer bijna wat kinderen onder de auto gehad! We hadden overal weer behoorlijk bekijks. We hebben vandaag geprobeerd een stukje officiële parijs-dakar route te rijden, dus redelijk van de route afgeweken! Daarbij hebben we onze 'eigen woestijn' ontdekt. Caroline heeft daarbij een heldendaad verricht, doordat we op een gegeven moment een rivier moesten oversteken: zij heeft namelijk dapper de broekspijpen opgerold en is even gaan kijken hoe diep het water precies was.. let wel: het was nog steeds erg koud buiten!!! Gelukkig bleek de rivier doorwaadbaar voor onze barrels, en Caroline kon ook weer veilig mee. Het is nu avond, en we zitten nog steeds in de woestijn, met in de verte wat lichtjes te zien van een klein nederzettinkje, maar verder alleen de sterren boven ons en een zanderige omgeving. Voor de nacht blijven we in een middeleeuwse ruïne overnachten, nadat we natuurlijk even culinair hebben gegeten: spaghetti! Ook nog even de kids gebeld, het is werkelijk net alsof ze naast je zitten, de ontvangst is ongelofelijk goed.
Zaterdag zijn we, nadat we in Amsterdam de officiële start hebben bijgewoond, richting zuid gereden. In Hazeldonk namen we nog afscheid van onze kids, hun oppassers ( opa en oma ) en andere kennissen waaronder een oude vriend uit Vlaardingen! Dit liep echter een kléin beetje uit.. om 2 uur vertrokken we weer... Toen was het natuurlijk nog een behoorlijk end rijden! Uiteindelijk, na lang rijden, kwamen we in de buurt van Clermont-Ferrand aan, waar we op zoek gingen naar een huis dat voor een ander team ter beschikking stond, en waar we ook van harte welkom waren. Wat bleek: het huis stond met reden leeg: het was namelijk nog in aanbouw! En laat het dan ook nog is maar 5 graden buiten zijn en nachtvorst. Gelukkig zat er wel een dak op, en er zaten ramen in. We bouwen dus langzaam af naar kampeerniveau. We waren echter zó laat dat we van 6 tot 8 daar hebben geslapen alvorens weer in de auto te klimmen en weer verder te rijden. Dag 2 (zondag) zijn we helemaal tot aan Barcelona gekomen! Daar hebben we de schade goedgemaakt en een luxe hotel genomen: lekker gedoucht, héérlijk gegeten (lees: pizza!) en natuurlijk genoten van een zacht, niet ronkend en schuddend bed. Vandaag (maandag) weer behoorlijk een eind gereden, we moeten nog zo'n 500 kilometer! en met een eendje dat zo'n 90 km/h gaat.. reken maar uit. Maar we zetten door en rijden net zo lang tot we in het hotel aankomen, want morgen moeten we met de boot! We rijden gezellig samen met team 1122 en 1116, ondanks wat panne hier en daar een toffe groep en krijgen al rijdend koffie via het raam aangereikt. Het is 18 graden en de zon schijnt en de eend doet het prima.
Groetjes uit Spanje, Daan en Caroline
Dag 1 Zaterdag 4-11-2006 Vertrek Gereden tot 5 uur in de ochtend. Bij Clermond-Ferrand in een huis in aanbouw overnacht. Het vroor en om 9.00 uur weer gaan rijden in zonnig maar koud Frankrijk